Kaikoura

Zondagmorgen en we begonnen de dag weer met een stralend blauwe hemel.  Ik ga dit niet te luid roepen, maar we hebben blijkbaar echt geluk met het weer.  Telkens ze ergens slecht weer voorspellen komen wij daar een dag later aan als het stralend weer is.  Hopelijk blijven de weergoden ons goed gezind…

180 kilometer tot Kaikoura was niet ver.  Eens aangekomen in ons hotelletje hier en na een kleine hap gegeten te hebben besloten we om al een deel van de route te doen die we overmorgen rijden, maar dan moeten we een Ferry halen in Picton en hebben we weinig tijd om op ons gemakske rond te kijken op die weg.  Die trouwens beschreven wordt als één van de mooiste Coastal drives. 

En de weg is inderdaad echt wel mooi en het weer hielp natuurlijk ook wel.  We rijden langs de kust, knal langs de zee op de meeste plaatsen.  De zee is ruw, de kust rotsachtig met soms een zwart zand of grind strand.  Maar de belangrijkste bezienswaardigheden zijn de zeehonden.  Op verschillende plaatsen liggen ze op de rotsen of op de kust, er zijn dan uitkijkpunten en we zien echt heel veel zeehonden.  Op één plaats is er een heel grote kolonie en daar komen de jonge zeehonden zelfs tot bij de mensen (of is het omgekeerd….) in alle geval niet echt veilig want die beestjes zien er wel schattig uit, ze kunnen aanvallen….

Hoogtepunt van de dag, spelende zeehondenpups onder een waterval.  Een pad leidde zo’n 300 meter het bos in langs een bergrivier .  Aan het einde van dit pad een waterval met een poel en daarin jonge zeehondenpups.  Het zijn de pups die vorige lente geboren werden en die hier de winter doorbrachten om zich te beschermen tegen de gure oceaan, de ouders gaan elke dag op visvangst, de pups vermaken zich in de poel onder de waterval.  Ze buitelen en springen en vechten met elkaar echt keigrappig.  Ik had er nog nooit van gehoord dat zeehonden zelf 300 meter stroomopwaarts gaan naar een zoetwaterrivier.  Het was echt idyllisch plekje en doordat het al later op de dag was waren we hier helemaal alleen met de zeehonden.  

Onze dag ging weer veel te snel voorbij.  We hebben zelfs nog geen tijd gehad om Kaikoura zelf te verkennen, dat gaat iets voor morgen worden dus.

Bezoek aan Christchurch

Op 4 september 2010 was er hier in Christchurch een aardbeving met een kracht van 7.1 en op 22 februari 2011 een tweede met 6.3 op de schaal van Richter.  Alhoewel de tweede minder zwaar was dan de eerste heeft de tweede toch veel meer schade aangericht en er vielen toen ook 185 doden.  We kunnen niet anders zeggen dat die aardbevingen vandaag bij ons bezoek onze leidraad zijn. 

Christchurch is een van de grootste steden van Nieuw Zeeland en voor de aardbevingen woonden hier 380.000 mensen, sindsdien zijn velen hier vertrokken om elders een nieuw leven op te bouwen.  Momenteel ligt de stad er verlaten bij alhoewel men alle moeite doet om er terug leven in te brengen door ze op te fleuren met kleurrijke hoekjes. Maar waar je ook komt overal zie je beschadigde gebouwen, gebouwen in opbouw of plekken waar ooit gebouwen gestaan hebben.  De stad zit vol gaten.

 Waar ooit het bruisende toeristische hart was is nu enkel een kleurrijk parkje met speeltuigen en een uitkijkplatform op de kapotte kathedraal.  Verder zijn er gesloten en verlaten gebouwen, of bouwkuilen.  Heel indrukwekkend is de ingestorte kathedraal. 

 In maart 2012 werd beslist dat deze zou worden gesloopt, vandaag hoorden we toch al andere positievere commentaren.  Intussen werd er een nieuwe, tijdelijke kathedraal gebouwd iets verderop.  “The cartboard cathedral” of de kartonnen kathedraal. 

De nieuwe kathedraal

 Karton is veel gezegd maar ze is gemaakt van dikke buizen van geperstkarton en triplex.  Ze is echter zo sterk dat ze elke aardbeving gaat doorstaan.  De kathedraal zelf is een echt kunstwerk, heel mooi, en vrolijk fris echt een lichtpunt in de nare dagen die deze stad beleefde.  Ze is pas officieel geopend sinds 15 augustus dit jaar.

Cartboard Cathedral

 Er is een nieuw winkelcentrum opgericht “Re-start”  wat letterlijk “nieuwe start” wil zeggen.  Alles is hier gemaakt van containers, heel tijdelijk dus, maar het ziet er niet slecht uit.  De mensen moeten verder en er was zelfs geen winkel meer na de aardbeving, de stad moest letterlijk van nul heropgebouwd worden.

Je merkt het ook op straat, het is hier enorm rustig.  Je vraagt je af waarom hier verkeerslichten staan, meestal sta je nutteloos te wachten op groen want er komt van geen kanten verkeer af….

Nog een probleem, er is hier geen horeca.  Heel de stad heeft 5 ofzo restaurants en dat zijn dan nog duurdere zaken.  Café’s buiten de bar bij het restaurant, niet gevonden.  Enkel koffiezaken die zijn er wel enkele.

Als er iemand zin heeft om naar het buitenland te trekken en een nieuw leven te beginnen, Christchurch is the place, er zijn mogelijkheden!

Kortom Christchurch heeft een enorme indruk op ons gemaakt.  We zagen het aardbevingsgebied in Chili waar er in 2011 ook een zware aardbeving was, zelfs van 9.2 maar de verwoestingen daar waren niet zo indrukwekkend.  Hier is het midden in een grote stad en ik denk dat het daarom meer indruk maakt.

Namiddag hadden we nog wat tijd over om de omgeving te verkennen en dan zijn we naar Akaroa gereden, een klein stadje op een schiereilandje zo’n 85 kilometer ten oosten van Christchurch.

Weeral reden we door een prachtige omgeving, over de bergen tot aan de zee. Het is een mooi kuststadje, maar er was net een groots dorpsfeest aan de gang waardoor het een overrompeling van mensen was, dus niet echt het moment om zo’n plaats te bezoeken.

We hadden weer echt geluk met het weer, het was een stralende dag alleen vanavond op onze terugweg van Akaroa is het beginnen te regenen.

Terug naar Christchurch

Baldwin Street in Dunedin is de steilste straat ter wereld.  De straat is maar 325 m lang maar heeft een helling van 19%. 

Baldwin Street 19% steiging

 We zijn deze morgen dan ook eerst eens gaan zien naar deze straat.  Guido is naar boven gelopen (gekropen, gesloft…) ik heb intussen een beetje gepraat met twee poezen van daar in de buurt die dringend een beetje aandacht nodig hadden.

Best wel pittig zo’n helling voor je deur, ik denk dat de mensen die daar wonen wel een goede conditie moeten hebben, anders kunnen ze hun deur niet uit…..

Vanuit Dunedin volgen we de Oostkust.   Onze eerste stop was Shag Point waar we zeehonden en pinguïns konden zien.  Helaas maar 2 zeehonden en 0 pinguïns gespot.  Wel honderden meeuwen die aan de rotsen broedden.  Maar het was een mooie omgeving dus een bezoekje zeker waard.

Volgende stop Moeraki Boulders.  

Moeraki Boulders

 Het zijn ronde stenen bollen van meer dan een meter hoog die op het strand liggen.  De bollen zijn echt rond als een bal, keiraar hoe een steen zo rond kan zijn.  Als de stenen openbarsten vallen ze uiteen, de binnenkant is van een geel gesteente de buitenkant is zwartgrijs.  Voor we er waren moesten we langs het strand er naartoe wandelen.  Op het zand ging dat goed, maar de rotsen waren nogal glibberig en dat is niet zo ideaal voor een onhandige eend als ik….Maar weer was het een mooie wandeling en een uniek iets dat we bezochten.  Eén nadeeltje, het was vloed of opkomende zee en daardoor waren de bollen gedeeltelijk in de zee, bij eb zouden ze allemaal mooier zichtbaar geweest zijn.

Het was een drukke dag met allerlei dingen te bezoeken, het ging verder naar Oamaru.  Een heel landelijke weg waar we geen enkele ander wagen tegenkwamen liep langs de zee naar dit stadje.  Dit was een verrassing.  We hadden een klein dorpje verwacht zoals er zoveel zijn, maar Oamaru is een echt leuk stadje met immens bombastische gebouwen uit eind 19^de eeuw toen Oamaru een bloeiende havenstad was.  Er is zelfs een Operagebouw.

Nabij Oamaru zijn 2 pinguïn collonies, eentje van de blauwe pinguïn, de kleinste pinguïn, hij is slechts 30 cm groot en de Yellow eyed pinguïn, 65 cm groot en 5-6 kg.  We hebben enkel een paar broedende blauwe pinguïns gezien in een soort reservaat; de rest was op zee.   

Ze komen enkel tegen de avond terug aan land maar we hadden geen tijd om daarop te wachten want we hadden nog 250 km te doen tot Christchurch en de dag begon al op te schieten.

Iets voor 6 uur kwamen we in ons hotelletje in Christchurch aan.  Gelukkig moesten we niet meer zoeken daar we hier afgelopen maandag ook al waren.  Het was een mooie en vermoeiende dag.  Het was prachtig weer, dus dat viel mee alhoewel er hier al enkele dagen heel slecht weer voorspeld wordt.  Hopelijk blijven ze nog effen fout met hun voorspellingen.

Van Wanaka naar Dunedin

Het was bewolkt deze morgen, niet zo’n mooi weer als gisteren dus.  We vertrokken direct na het ontbijt naar Dunedin 290 km verderop aan de Oostkust. Op tijd vertrekken zodoende hebben we nog wat tijd om de stad te bezoeken.

De weg was weer heel mooi.  We reden tussen bergen en meren.  Langzaam werden de bergen groene glooiende heuvels met weer terug meer schaapjes en hier en daar een boerderij.

Eens terug in Milton begon de echte bebouwing en bewoning opnieuw, nog 55 km en we waren in Dunedin.

Iets na de middag kwamen we aan.  Ons hotelletje ligt redelijk dicht in het centrum.

Intussen was het echter toch een beetje beginnen te regenen.

Dunedin is de grootste stad van het Zuid Eiland maar ondanks dat is het eigenlijke centrum redelijk klein.  Het is vooral een studentenstad, er studeren zo’n 25.000 studenten.  Wat opvalt is dat het een minder verzorgde stad is dan wat we tot nu toe gezien hebben van Nieuw Zeeland.  Er zijn veel oude gebouwen, maar ze worden niet onderhouden en er is dus ook veel leegstand.  Alles ziet er zo een beetje afgeleefd uit.

Na een beetje rondgewandeld te hebben besloten we een bezoek te brengen aan de plaatselijke brouwerij Speighs Brewery.  We kregen een rondleiding en achteraf konden we 6 van hun 15 biersoorten proeven.  

Speighs Brewery - proeven naar eigen behoefte en goesting!

De dag was veel te snel om. Er is nog vanalles te doen en te zien hier in Dunedin, een halve dag is zeker niet genoeg hier, maar het is niet anders onze tijd is beperkt.  Morgen moeten we al weer verder terug naar Christchurch.

Vandaag bereikten we het verste punt van onze reis in Milton.  Het verste dat we ooit van huis weg geweest zijn (we waren daar 18.575km van huis volgens onze geocache GPS) en gelijk het punt van waaruit onze terugreis begin…..

Wanaka en omgeving

Spek met eieren gemaakt vanmorgen in ons appartementje en morgen nog eens.  Al de kamers die we tot nu toe gehad hebben (behalve in Wellington) hadden een keukentje, dat is blijkbaar standaard hier. 

Het weer zag er stukken beter uit dan gisteren en na het ontbijt vertrokken we voor onze verkenningstocht door de  omgeving.  Eerst reden we naar Queenstown, 60 km van hier maar toch wel een uur rijden ook al moesten we maar één weg volgen.  Het is een prachtige weg dwars door de bergen.  Vannacht had het er zelfs gesneeuwd, dus alles was bedekt met een vers wit laagje.  Het was zonnig maar ijzig koud.  We zijn een paar keer gestopt natuurlijk om van de vergezichten te genieten.

Queenstown is maar een klein stadje, niet groter eigenlijk dan Wanaka waar wij verblijven.  Alles is geconcentreerd rond een haventje waar alle activiteiten plaats vinden of geboekt kunnen worden.  Queenstown is een plaats om vanalles te doen, van jetski tot skidiven, bungy jump, base jupen,  zorken (da’s de berg afrollen in een doorschijnende bol) kayakken alléz alles wat je maar kan bedenken.  Allemaal dingen die niet aan ons besteed zijn.  Wij houden van de natuur, van het landschap dus gingen we snel verder op tocht langs het Lake Wikatipu.  We reden tot Glenorchy.  Eén van de prachtigste tochten die we al ooit gereden hebben denk ik.  5O km lang rijden we langs een groenblauw meer met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. 

Lake Wikatipu op weg naar Glenorchy

 Het weer zat ons mee, het was weliswaar koud, maar stralende zon en dat zorgde ervoor dat alles net zo was als het moest.  Verder dan Glenorchy konden we niet, daar zijn geen wegen meer. 

Op de terugweg bezochten we Arrowtown.  Dit is een oud goudmijn dorpje.  Eind 19^de eeuw ontdekte men hier enorme goudlagen die op een heel korte tijd ook volledig uitgegraven werden.  Dorpjes schoten de grond uit en Arrowtown is één van deze overgebleven dorpjes.  Er zijn nog verschillende originele oude huizen, maar het toerisme heeft het allemaal een beetje te veel ingenomen en de eigenheid is weg.  We hebben er wel een lekkere pizza gegeten deze middag.

Zo was de dag alweer een stuk gevorderd, nog een beetje rondgewandeld hier in Wanaka, het meer lag er prachtig bij met dit zonnig weer. 

Blijkbaar hadden wij vandaag hier geluk, in Christchurch en Wellington was het echt storm- en regenweer.  Vanuit Wellington vertrok geen enkele vlucht wegens het stormweer.  Hopelijk wordt het snel beter want einde van de week zijn wij weer in Christchurch…

Van Christchurch naar Wanaka

Omdat Haast Pass – de normale weg van de Westkust naar Wanaka – gesloten was wegens modderstromen, overstromingen en vallend rotsen moesten we een grote omweg maken die we zelfs over 2 dagen spreidden.  Vandaag vertrokken we vanuit Christchurch en hadden 450 km voor de boeg.

Vanmorgen was het slecht weer:  regen en 9°C.  Hoe dichter we bij Wanaka kwamen hoe minder het regende maar het bleef de hele dag koud.

We hebben een deel van Nieuw Zeeland leren kennen dat niet op ons programma stond, maar dat zeker niet minder de moeite is.

We reden langs Lake Tekapo een mooi blauwgroen bergmeer, (alleen kwam de kleur door het slechte weer niet zo mooi uit) en Lake Pukaki van waaruit  we normaal gezien een prachtig zicht gehad zouden hebben op Mount Cook 3700 meter hoog en de hoogste berg.

Daarna reden we door een dorre hoogvlakte boven de boomgrens en eens daar voorbij werd het droger.  In Wanaka aangekomen was het droog maar nog bewolkt en koud.

Wanaka  ligt 60 km ten noorden van Queenstown dat veel bekender is maar de ligging van Wanaka is veel mooier.

Het ligt aan het Lake Wanaka en vanuit onze hotelkamer kijken we op het meer.  Van Queenstown wordt gezegd dat als je er 3 maanden zou verblijven, je elke dag iets nieuws kan doen.  Hier in Wanaka is niets te doen.  Maar dit maakt ons niet uit we zijn hier enkel om te eten te drinken en te slapen.  Maar het is wel precies zo dat de mensen zich hier een beetje minderwaardig voelen.  Normaal krijg je overal als je aankomt heel uitgebreid informatie over alles, hier was het enige dat er gezegd werd ‘Hope you won’t be disapointed in Wanaka’ terwijl het hier echt heel mooi is.  Zelfs op de tourist info kregen we zo goed als geen uitleg alhoewel er hier in de buurt toch wel redelijk wat te zien en te doen valt. Morgen hebben we een hele dag om de omgeving te verkennen….